Cyberpapa

Je zal deze vraag vast en zeker een keer gaan stellen, maar ook anderen zullen dat doen. ‘Waarom heb ik geen broertje of zusje?’
Eeen vraag die op zich vaak voorkomt en niets mis mee is, behalve als de papa en mama daar niet zelf voor gekozen hebben. Wij hebben daar ook niet voor gekozen.
Papa en mama zijn de afgelopen jaren al druk bezig geweest om voor jou een broertje of een zusje te regelen. Niet altijd onplezierig om te doen, maar daar kom je later zelf wel achter. Maar na verloop van tijd wordt dat wel minder leuk, omdat wij hulp nodig hadden daarbij.

Nee, niet iemand die bij ons in de slaapkamer een handje (of wat dan ook) kwam helpen, maar het ziekenhuis. Als het onszelf niet lukt, dan roep je gewoon hulp in, die luxe hebben we (nu nog wel) in Nederland.
Dus terwijl jij op school zat, bij je vriendje Milan of bij oma, gingen papa en mama naar het ziekenhuis om via hun een broertje of een zusje te regelen. We zijn heel vaak heen en weer gereisd voor veel verschillende onderzoeken. Kijken hoe het komt dat papa en mama geen broetje of zusje konden krijgen. Voordat ze erachter kwamen dat het niet aan papa of mama lag, zijn we alweer een flinke tijd verder en niets wijzer eigenlijk. Behalve dan welke volgende stappen we moesten gaan ondernemen om toch maar dat broertje of zusje van je te regelen.

Geloof ons, we hebben vaak getwijfeld als jij weer eens een bui had waarvoor wij je achter 3 lagen behang met daarover gipsplaten wilden plakken of we er wel zo graag zo’n tweede ettertje bij wilden hebben. Maar gelukkig ben je meestal wel een schatje en ebte dat gevoel snel weg.

Na diverse behandelingen, de 1 nog lastiger uit te spreken of uit te leggen dan de andere, kwamen we dan aan bij IVF. Hoe leg ik dat uit aan je…. Zal ik met het bloemetje en de bij beginnen of een ruige seksfilm opzetten? Nah, met 5 jaar vind ik je daarvoor nog wat te vroeg en dat geeft IVF ook niet goed weer. Uitleggen dat er een embryo tot stand komt zonder goede seks lijkt me ook een onmogelijke zaak, dus laten we dit maar even overslaan tot je een jaar of 35 bent, ok?

Papa en mama hebben hun best gedaan, zo ook de artsen en verpleegkundigen om mama zwanger te maken (nee, niet door het zelf te doen, maar met ons ‘materiaal’) maar dat zat ons niet mee. Je mag helaas maar 3 keer proberen om voor jou een broertje of zusje te regelen, dus zal je later begrijpen dat het extra zuur was als we elke keer slecht nieuws kregen. Weinig eitjes, matig zaad, matige ontwikkeling van de embryo’s. De tweede keer was het zelfs nog slechter en maakte ons erg verdrietig. De laatste keer was wel alles goed, maar als het dan toch niet lukt, is het dubbel zo erg. Het is definitief: Papa en mama krijgen geen kindje en dus geen broertje of zusje voor jou.

Al die jaren hebben we dromen gehad, namen verzonnen, spullen bewaard. Allemaal dromen, namen en spullen die nu verdwijnen. Dat doet pijn, heel veel pijn.
Die pijn zal minder worden, maar toch bij ons blijven. Af en toe zullen we weer worden geconfronteerd met dit als jij of iemand anders vraagt of jij een broertje of zujse hebt en waarom dan niet, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Zelf de televisieploeg van Man Bijt Hond die hier een aantal maanden geleden was wilde dit onderwerp graag uitdiepen, maar daar hield papa een stokje voor. Toch zie je op beeld dat ze deze vraag aan jou stellen, triest eigenlijk, maar jou boeide het niet. Jij weet tenslotte niet hoe het is om een broertje of zusje te hebben, dus mis je ook niets.

Voordeel voor jou is dat je waarschijnlijk een verwend en verpest jongetje zal worden. Maar wel een heel knap jongetje en kom je dus overal mee weg. Ik wil je wel voor mama vragen (en toch ook voor mijzelf) om een beetje voorzichtig te zijn met wat je doet. Waarom? Jij bent onze enige voor altijd, jij bent ons enige kind, jij bent alles wat wij hebben, jij bent 1.

Papa en mama houden van je, met heel ons hart en ziel.

Sinterklaas is in het land, Dion weigert te zingen en krijgt desondanks toch wat in zijn schoen want blijkbaar is die beste oude man stokdoof en heeft het helemaal niet in de gaten gehad. Van ons zou hij mooi niets krijgen, ha!

Alles wat hij doet is leuk en lief en kwaad zijn we nooit lang. Mijn liefde voor dat kereltje is zo intents dat het niet te beschrijven valt. En toch is er een stil verdriet in mij. Niet omdat hij zo eigenwijs is en steevast ‘dat lust ik niet’ roept voor alles wat op de tafel gezet wordt of dat hij tijdens het zwemmen vooral bezig is met zijn eigen plezier dan de les, want ook daar moeten we, soms wanhopig, toch vaak weer om lachen.

Ik moet dankbaar zijn met zo’n klein opdondertje en dan ben ik ook. Waarom dan toch dat stil verdriet? Tja, dat is net zoals de intense liefde die ik voel voor Dion niet te omschrijven en te delen.
Ja, je deelt het met je partner en dan ga je verder, terwijl je eigenlijk het uit wilt schreeuwen. Maar dat doe je niet, dus ga je verder.

Het is ook lastig omdat dit stil verdriet zo moet zijn en eigenlijk niet te delen valt met anderen dan met Carola. En dat maakt het misschien wel zo lastig, plus dat ik een stronteigenwijze vent ben, maar dat even buiten beschouwing gelaten.

Dan geniet je nu meer van wat je hebt en dat lijkt zelfs nog intenser dan het al was. s’Avonds als ik nog even bij hem ga kijken blijf ik net even wat langer staan. Voel me niet prettig als hij overblijft op school en mis hem als hij bij oma en opa blijft slapen. Nog even en ze kunnen me inpakken in een wattendoosje…

Het leven van een cyberpapa gaat echt wel over rozen hoor. Maar het zijn die pokkedoornen he…

‘Bonk’, daar gaat weer een schoen tegen de deur van de gang waar Dion zojuist naar toe gesleept is omdat hij niet wilde luisteren, om nog geen minuut later plaats te maken voor een gezellig onderonsje met hemzelf. Hij vermaakt zich blijkbaar snel op de gang.

Ja, zelfs Dion is wel eens niet lief. Uittesten van zijn ouders begint een leuke hobby te worden waarbij hij erg duidelijk merkt bij wie hij wat kan flikken en bij wie niet. Bij mama kan ik 10 keer zeuren, bij papa is dat bij nummer 3 al een gratis sleep naar de gang.

 Het hoort bij het opgroeien, iets wat momenteel wel heel hard lijkt te gaan. Iets té, naar mijn mening. Bijdehante opmerkingen zijn aan de orde van de dag en we moeten echt oppassen met wat we zeggen. ‘Nee, dat ‘verdomme’ heeft ie echt niet van ons hoor, dat komt van de straat!’ Maar ook hele lieve en ergens hartebrekende woorden, Dion roept naar boven dat ie met mama even weggaat: ‘Papa, ik ga even pilletjes halen voor de pijn in je ruggetje’. Dat zijn momenten waar ik wel even bij moet slikken, lief en confronterend tegelijk.

Hij bouwt aan zijn leven en ontwikkeld zijn eigen zin en onzin. Meiden die hem regelmatig vragen om te komen spelen wijst hij nu keihard af, zijn Playmobielkasteel is bijna dagelijks een tafereel die je herkent van Lord of the Rings deel drie, waarbij je het laatste slagveld voor ogen moet houden.
Wij bouwen trouw het kasteel later weer in elkaar. Vanochtend horen we dat hij beneden weer een veldslag aan het houden was. ‘Is je kasteel nog wel heel?’ roep ik nog vol hoop? ‘Ja, alleen de muren zijn los’. Tja het is maar wat je begrijpt onder ‘heel’ natuurlijk.

Vlak voor de grote vakantie had hij ook al op zijn donder gehad van de juf. Samen met zijn vriendje was hij ietwat te luidruchtig aanwezig. ‘Bonk’, daar viel mijn hoop op het brave jongetje in de klas aan diggelen. Zit hij nu nog in een doorstroomklas, een klas voor kleuters die vast mogen wennen. Hij zit dus niet eens echt op school en nu al straf? Mijn hemel, en hij moet nog tot zijn achttiende jaar!
Ik zie papa en mama al regelmatig zitten op een rapportbespreking alsof wij zelf op de strafbank zitten…

Mensen in mijn omgeving weten hoe ik tegenover pratende vrouwen sta. Ik heb nogal eens de neiging een aanval van extreme vermoeidheid te krijgen van die dames die als The Gilmore Girls in een tempo doorratelen waarbij ik elke keer een stukje van mijn hersenen voel afsterven.
Valt er zo langzamerhand niet veel meer af te sterven. Dacht ik… Dion neemt het gedrag klakkeloos over en nu het vakantie is gaat het maar door en door en door en door.

‘Bonk’, daar ging weer een stukje hersens de leegte in. Wat een schatje, maar ik ben gesloopt aan de einde van de dag en kijk reikhalsend uit naar de eind van de vakantie zodat hij zijn energie lekker kan botvieren op de juffrouw.

Ik vind hem een schatje hoor, maar zowel  het vele praten als het uittesten als het slopen als het niet willen eten als het afwijzen van de meiden als het niet hoeven plassen en wel halve broek natplassen als het ‘nee’ roepen als het niet willen uitkleden als het niet willen poetsen van zijn tandjes als het scheeuwen als het enorme snelle opgroeien zeg ik: Mag het misschien wat minder?

Dion is geen kneuterige peuter meer, nee man, hij is een vet coole kleuter!
Vandaag voor het eerst naar de grote school en ondanks dat wij hem al ruim van tevoren hadden voorbereid, was het naar binnen gaan nét even wat lastiger dan hij dacht. Maar toen hij eenmaal die drempel over was, was daar die dude Dion weer, die stoere bink.

‘He Dion’ klinkt het terwijl hij naar zijn nieuwe troon begeeft. Het zijn zijn matties van de peuterspeelzaal. Dus geeft hij geen kik, dat leven is achter hem gelbleven, hij is nu Dude Dion.

Het gaat hard, nog even en hij vraagt mijn sleutels van de auto…
Ja lach maar. Maar vergis je niet in deze kleine Don Juan. Sinds de lente zich heeft gemeld is het gedonder pas echt begonnen. De meiden hier uit de buurt hangen als vliegen om een pot stroop om hem heen. En is hij er even niet, staan ze voor de deur te bellen of hij buiten komt spelen. ‘Sorry meiden, Dude Dion is momenteel aan het rusten van al het vrouwlijk schoon, sluit maar aan in de rij’ moeten we dan maar zeggen. (Ik geef ze meestal dan ook een vragenlijstje in over hun achtergrond, altijd handig om te weten welke papa de bruidschat kan leveren)

Laatst stond ik met een bak koffie voor het raam naar buiten te kijken. Even kijken waar de Dude uithing. Komt ie bij de speeltuin uit de bosjes. Naief als ik ben dacht ik dat hij zijn bal aan het zoeken was, maar nee dus. Achter hem aan komen er 4 kleine dametjes mee de bosjes uit.

Nadat ik het raam had schoongemaakt van de koffie die ik door mijn verbazing had verspreid, ging ik zitten en ik zag mijn toekomstige leven aan me voorbij schieten: Dion die in de speeltuin zit met alle meiden om hem heen, hem liefkozend over zijn bolletje aaien en bedelend om zijn aandacht. Dion die de bink van de klas is, elke meid wil graag Maria spelen als hij Jozef is, dan maar niet onbevlekt ontvangen. Is hij de ezel? Dan is zijn kont wel van een schone dame. Dion die op de brommer voorbijzoeft, de meiden zuchtend nakijkend. Dion die stomdronken thuiskomt en alles onderkots en de volgende dag er een paar meiden voor de deur staan die zeggen dat ze allemaal met hem afgesproken hebben. Dion die zich verstopt omdat er een aantal boze vaders voor de deur staan en een DNA test eisen, Dion die….

ligt te slapen op de bank. Hij is moe van een eerste ochtendje kleuterklas, Dion, mijn kleine trots, mijn kleine Dion Juan…

Het is alweer even geleden dat ik geschreven heb, maar ja, ook hier heeft de crisis zijn intrede gedaan.

Ik wil geen zeur lijken hoor, want ben best happy verder, maar soms twijfelen we wel eens of er niet iemand een vloekje heeft uitgesproken over ons. Ik zal even wat voorbeelden geven om zo misschien een beetje medelijden te krijgen, op zijn tijd ook wel lekker.

Als je bij ons in huis loopt lijkt het net een hindernisbaan. Dan heb ik het niet over het speelgoed van Dion, alhoewel dat zeker alles wel spannender maakt, maar de vloer op zichzelf is al spannend genoeg.
Hier en daar kraakt het net alsof je over een nachtje ijs loopt. We hebben ook kruiend ijs, want hier en daar bolt er wat op. Ja we hebben laminaat en dat is zo leuk omdat het leeft. Tja, wisten wij veel dat we dat letterlijk moesten nemen…

Onze vaatwasser vond het ook wel best geweest en liet dat blijken door het huis op zwart te zetten. De stoppen sloegen er elke keer uit en dan heb ik het niet over alleen de keukengroep, maar gelijk het hele huis. Also hij wilde zeggen ‘Snap je de hint niet of zo?’ Dus staan wij al enige tijd gezellig samen de afwas met de hand te doen.

Onze video op onze slaapkamer heeft genoten van de film ‘Poltergeist’ en heeft het in zijn hoofd gehaald om het na te spelen. Spontaan terugspoelende banden, laadklepje ging op de vreemdste tijden open en dicht (ook zonder vindeoband erin) totdat ik in de midden van een nacht er gek van werd (hij begon echt te treiteren en dat klepje open en dicht doen) en heb ik voor het laatst zijn lichtje uit gedaan en de stekker eruit getrokken.
De TV waarop hij zit aangesloten doet het welliswaar nog, maar als je hem uitzet op standby, kun je wel eens schikken omdat ie een plofgeluidje maakt. Maar hij doet het, daar gaat het om.

Over TV gesproken. Onze TV in de huiskamer heeft ook zo zijn eigen willetje. In het midden pronkt een tweekleurige rondje en zo nu en dan is hij erg lui. Als je dan over wilt schakelen naar een andere zender, heb je eerst een paar seconden zwart beeld alvorens de zender te zien te krijgen. Maar hij doet het, daar gaat het om.

Een kleine twee jaar geleden hebben wij een nieuwe ketel gekregen. Dat ie meer lawaai maakt dan de oude en dat het zo nu en dan lekker koud is nemen we op de koop toe. Hij doet het en daar gaat het om.

Dan hebben we de auto nog. Die is welliswaar al ruim 10 jaar oud, maar heeft onbedoeld wel de nieuwste snufjes. Zo gaat de verlichting al aan als ik de sleutels in het contact doe, zonder de verlichting daadwerkelijk aan te zetten. Kijk, das pas veilig. Denk ik… Oke als ik de deur dicht sla of over een drempel ga knippert hij gezellig mee, maar hij doet het, daar gaat het om.

Tja, het valt allemaal niet mee. Maar goed, ondertussen doet Dion zijn ding. Slaapt inmiddels op zijn nieuwe kamer en is zowaar eindelijk zindelijk. Tien keer per dag een plasje doen en alsof er een klokje in hem zit, vlak na het avondeten de grote boodschap. En wij moeten altijd komen kijken naar zijn trots en nemen de stank voor lief. Ach, maar hij doet het, en daar gaat het toch om…

Lang verwacht, maar dan toch gekomen,
een drolletje van onze dromen

Vaak miskent en altijd in een luier geplet
maar nu de vrije wereld in, kom maar op met die pret.

Waar het ene kind al aan toe is voor zijn derde jaar,
had onze kleine zoiets van ‘doe niet zo raar!’

‘Een drol hoort tenslotte daar waar je hem verwacht,
bij zijn maker, warm en zacht.’

Maar papa en mama waren die remsporen nu wel eens zat,
die billetjes moeten glunderen en niet zo mat.

Dus vol enthousiasme deden wij onze best, voor zover dat kon.
En liep Dion in zijn blote gat onder de Spaanse zon.

Het potje lonkend ‘Kom maar hier, ik zit nog niet vol!’
‘Plaats in mij jouw mooie warme drol.’

Dion ging aarzelend zitten, maar niet omdat de pot dat zei of zo.
Nee, papa en mama beloofden hem een mooi kado.

Na wat pufjes, plasjes en scheetjes hier en daar,
was het moment aangebroken en was hij ervoor klaar.

En zeggen wij vol met gepaste trots,
‘Daar ligt dan eindelijk een bruine knots!’

Drolletje, je bent nu vrij om verder te gaan dan de luier om Dion zijn kont,
ga heen en verken de buizen onder onze grond.

Wij zullen dat eerste drolletje niet vergeten, alsof dat ook anders kon,
zo geurig liggend in het potje, glanzend onder de Spaanse zon.

Vroeger werd je simpel van die oude lui die zeiden dat vroeger alles beter was en ik ben het er nog steeds niet helemaal mee eens. Alhoewel ik het vroeger wel leuker vond dan nu heeft elke tijd zo zijn charmes en ellendes. En of de wereld in al die jaren is veranderd? Nuh… Qua aankleding dan misschien, maar dat is dan ook alles.

Oke, ik zal het even in een voorbeeldje gieten voor de mensen zonder fantasie en denkvermogen:

• In het nieuws stond het niet lang geleden vol van de plofpakketjes, de welbekende postterrorisme. Maar vroeger hadden wij Ome Willem! Dion zat zojuist een aflevering te bekijken waar het over een plofpakketje ging, dus vroeger had je het ook al, alleen in plaats van een man met hoofddoek en baard had je daar een onschuldig ogende Ome Willem met een petje.
• Gevalletje ‘was is beter?’: Ga naar een concert en kijk rond bij de altijd aanwezige langzame balade waarbij iedereen spontaan saamhorigheid en warme gevoelens krijgt (om na het nummer weer een pokkehekel aan elkaar te hebben als er weer bier je nek in druipt). Spontaan komen daar de mobieltjes naar boven en het lampje gaat aan en men gaat ermee heen en weer zwaaien (ondertussen kijkend of ze niet een belangrijk gesprek gemist hebben). Vroeger verbrande je altijd je vingers als je datzelfde deed met een aansteker. Dus, wat is beter?
• Om even door te gaan op die mobieltjes, wel beter is die foto mogelijkheid. Vroeger kon je onmogelijk je 1 kilo zware camera een concert mee naar binnen krijgen (hoe deden die mensen die wél foto’s hadden het dan? Laat staan die gasten die bootlegvideo’s hadden) en nu heb je het altijd bij je. Ok, de kwaliteit is waardeloos, maar je kan in ieder geval aantonen dat je erbij was.
• Je gaat tegenwoordig met je ouders naar de altijd vriendelijke tandarts, een beugel is hip. Vroeger had je de schooltandarts waar tandartsen een hekel aan kinderen hadden en dit lieten blijken ook, je liep voor joker met een beugel. Je was ineens een eng iets als je ook nog eens een buitenboord installatie had.
• Is je kind lastig? Heb je even tijd voor jezelf nodig? Zoek je alternatieve opvoedmethodes? Zet je kind voor de TV en je bent klaar! Elke dag, de hele dag én nacht, het hele jaar door is er kindertelevisie. Is er niets wat je koter leuk vind op die 10 kanalen vol met kinderseries? Zet de DVD aan, de WII of de computer. Wij hadden woensdagmiddag televisie dat begon om 12 uur en was om 16.00 weer afgelopen. Dus werden we naar buiten gegooid om van ons af te zijn.
• Aan de andere kant, tegenwoordig heb je de Teletubbies, dat had je vroeger gelukkig weer niet…
• De kinderen van nu krijgen zodra ze kunnen lopen kledinggeld. Wij hadden de ‘mazzel’ dat het voor ons gekocht werd of die ene keer dat je moeder het kon opbrengen om je eens mee te nemen mocht je in je ondergoed voor joker staan op een grote blok bij het Palominopaard bij de C&A waar iedereen (dus ook je klasgenoten) je kon zien staan terwijl je moeder kleding aan het uitzoeken was.
• Ik mis bijna de dagelijkse ruzies met mijn zus, rond een uur of 6 in de middag. Waarom? De afwas, ja dat was iets wat vroeger onder de mom van opvoeding (kinderarbeid werd later verzonnen) door de kinderen gedaan moest worden. Tegenwoordig jammeren ze al als ze het in de vaatwasser moeten zetten.

Slechts een paar voorbeelden dat het vroeger echt niet altijd beter was. Ben wel blij dat sommige dingen net zoals vroeger zijn. de leugens van kinderen, precies zoals wij ze deden. De boze vader van mijn eerste vriendinnetje omdat een nozem aan zijn dochter zat, geloof me, als ik een dochter heb zal ik vast ook zo’n etter zijn. En tot slot dat oude mensen ‘vroeger…’ vaak gebruiken, alleen ben ik daar nu 1 van en probeer mijn kinderlijke Mike zo vast mogelijk te houden om met die kleine van mij mee te kunnen genieten.

17 mei rond 4 uur in de middag wordt onze kanjer officieel 3 jaar. Heel apart als je terugdenkt en beseft dat wij ruim 3 jaar geleden geen papa en mama waren. Nu kun je je geen leven meer zonder hem voorstellen.

We oefenen al een tijdje met hoe Dion moet laten zien hoeveel jaar hij wordt. En das niet eens zo makkelijk, want steek zelf maar eens 3 vingers op, ook dat voelt vreemd aan, laat staan voor zo’n ukkie.
Maar met wat dwang en vingers spalken is het dan toch gelukt, hij laat iedereen vol trots zien hoeveel jaar hij geworden is en zegt daarbij zijn leeftijd, wat we even vergeten waren bij het instuderen: ‘Acht!’, ‘Zes!’, alles roept hij, maar de ‘drie’ laat hij links liggen.

Dan is de dag aangebroken. Vol trots draagt hij zijn kroon welke vol staat met 3tjes, nijntjestikkers, krulletjes en kleurtjes. Van papa en mama krijgt hij straks 2 konijntjes, maar aangezien we nog geen geschikt stel hebben gevonden krijgt hij tijdelike kadootjes en hem hoor je niet, hij vind het allang best.

Maar dan gebeurd het. 3 jaar lang opvoeding genoten schijnt ineens verdwenen te zijn. Als de eerste visite reeds binnen is en hij door heeft gekregen dat iedereen een kadootje bij zich heeft voor hem, gaat hij los.
Hij doet netjes de deur open (o, eerst weer terug, zijn kroon moet weer op) maar begroet ze niet eens, nee hij grist de kadoos uit de handen en rent gillend naar binnen.
Onder de mommen (of hoe noem je dat in meervoud?) van ‘Ach wat enthousiast he?’ en ‘Wat zijn kinderen toch puur’ wordt ons het wangedrag van deze kleine jongen die we niet meer herkennen vergeven.
Dit ritueel wordt een flink aantal maal herhaald, inclusief het terugrennen omdat ie zijn kroon vergat. Het wordt zelfs zo erg dat hij het net verkregen kado welke hij op mijn schoot aan het uitpakken was links laat liggen omdat er nog een kado in de handen van de visite zit.

Carola en ik kijken elkaar aan en zeggen beiden ‘Dat heeft ie niet van mij’

De verjaardag zit er weer op, Dion is gelukkig met zijn vele leuke kadootjes en papa en mama durven zich voorlopig niet meer bij vrienden en familie te vertonen…

Hier en daar op het enorme terrein lopen kuddes. Zowel op de vlaktes als in de bossen zie je ze. Verbazingwekkend hoe deze kudde zich zo verspreid over het geheel. Het meest voorkomend zijn de groepjes van 3 of 4 exemplaren, maar ook van 2 en zelfs meer dan 5 exemplaren tezamen komen voor.
Heel soms zie je er één alleen lopen. Dit kan zijn omdat deze is verstoten door een groep of dat het exemplaar door jeugdige moed er zelf op uit gaat.

Maar toch maken al die kleine groepjes één kudde. Je ziet ze elkaar achterna lopen en meestal dezelfde route afleggen. Het is bijna voorspelbaar gedrag wat de kudde vertoont en dat is in de natuur altijd gevaarlijk. Gelukkig hebben wij het hier over een beschermde situatie, want grote hekken omheinen dit grote terrein.

Ondanks deze ietwat onnatuurlijke situatie lijken de groepjes zich daar niet druk om te maken. Braaf de route volgend en hier en daar stil staan bij andere groepjes om vervolgens weer door te gaan lijkt zich te herhalen gedurende de dag.
Het is een aandoenlijk gezicht om de jonkies te zien van de kudde. Rennen en vliegen, vallen en opstaan, de volwassen exemplaren uitdagend, je ziet het overal in de natuur terug, ook hier. Regelmatig zie je aan de kleuren van met name het volwassen mannetje dat het genoeg is en corrigeert het jonkie op ferme wijze.

Dan komt men aan bij de voederplaats. En zoals een ieder wel eens gezien heeft op televisie, kan men weten dat dit een gevecht op leven en dood kan zijn. Het is nu eenmaal de wet van de sterkste, maar ook de slimste. De beste plekken zijn uiteraard bezet en tussen de voederplekken staan de volwassen exemplaren stil en wakend om zich heen te kijken of er niet ergens ruimte onstaat. De exemplaren die wel hun plek hebben bemachtigd zitten bijna triomfantelijk te kijken naar de staande exemplaren, alsof ze vergeten zijn dat ook zij zo hebben gestaan.
Maar als er dan een plek vrijkomt, zie je de hoofden van de staande exemplaren ineens omdraaien naar de bewuste plek. Vervolgens naar links en naar rechts kijken, om te zien of diezelfde plek ook door een ander staand exemplaar is opgevallen en tot slot een berekening makend of het haalbaar is om eerder op die bewuste plek te komen dan de andere exemplaar.

Na dit opmerkelijke gedrag zet de kudde zich voort in de eerdergenoemde groepjes. De weg wordt vervolgd en naarmate de dag voorbij gaat, is het merkbaar dat de jongen vermoeid raken. Ook hier zie je een verschil in gedrag. Er zijn jongen die bij de volwassenen in slaap vallen, maar andere jongen maken alleen nog maar een scherp geluid om aan te duiden dat het genoeg heeft gehad van de grote trek.

Als de avond valt is de grote vlakte en het bos stil en verlaten. Blijkbaar hebben de hekken niet geholpen want de gehele kudde is verdwenen. Het enige wat rest zijn de dieren die genieten van de rust. Rust na een lange dag naar het kijken van mensen die Dierenpark Amersfoort bezoeken…

Ik heb lang getwijfelt of ik dit wel zou opschrijven en zelfs nu doe ik dat nog. Ik wil dan ook vooraf een waarschuwing geven voor hetgeen wat ik zo ga schrijven. Het kan namelijk erg hard zijn, misselijkmakend, maar vooral triest.
Ik meen dit serieus, dit stukje is absoluut niet humoristisch.

Waar begin je als je met zoiets zit als dit? Geen idee eigenlijk.
Je ziet het steeds vaker in het nieuws, kinderen die vermoord worden, veelal door ouders of andere naasten.
Ik kan dit niet begrijpen, elke keer als je dit weer hoort op het nieuws. Hoe is het in Godsnaam mogelijk dat je een kind iets aan doet, laat staan het dood?
Geloof mij, op dit moment staan de tranen in mijn ogen. Wellicht een combinatie van mijn gemoedstoestand die de laatste tijd al niet al te best is, maar desalniettemin zijn ze echt.

Ik vraag jullie die ouders zijn en die ook schikken van dit terugkerende nieuws eens dit nader te beleven. Dat is verschikkelijk. Laatste keer was in het nieuws dat een moeder 2 van haar kinderen ombracht. Ik noem in deze even het kind van 2, daar onze vent ook 2 is. Dat kind is verdronken.
Mama heeft dat kind in haar armen genomen en vervolgens, terwijl het kind vol vertrouwen bij haar was, onder water gehouden. Stel je eens voor, dat je je eigen kind in je armen hebt en onder water houd. Kun je dat? Ik weet dat het bizar is, maar het gebeurd dus. Ik zie dan dat beeld voor me van een kind in paniek en angst.
Dan de stilte, een leven is weggenomen.

Ik ben geen gelovig mens. Mede door dit soort gebeurtenissen kan ik dat niet opbrengen. Ik kan me namelijk geen God voorstellen die dit laat gebeuren. Ik ben ook hypocriet, want ik geloof wel in de hel. Tenminste, zo stel ik me voor. Als ik iets in dit leven verkeerd heb gedaan, wat volgens al die geloven al snel zo is, kom ik daar dus terecht.
Ik zie de hel dan voor me. Al die leed die al die kinderen de afgelopen jaren is aangedaan gebeurd dan ook voor mijn ogen, maar dan bij mijn kind. Dat is ware hel.

Zoals ik al zei, geen vrolijk stukje. Ik hou zo intens veel van mijn jochie, ik kan het gewoon niet begrijpen dat er mensen zijn die dit een kind kunnen aan doen.
Ik geef mijn kereltje straks een extra knuffel, met een traan, maar dat ziet hij toch niet.